Bruno Fernandes heeft vier Premier League-wedstrijden op rij zonder doelpunt of assist gespeeld, zijn langste reeks sinds hij in april en mei 2025 zeven wedstrijden achter elkaar niet scoorde of gaf. Nu Manchester United moeite heeft om momentum te vinden, rijst de vraag of Michael Carrick zijn aanvoerder op de bank moet zetten.
Een dag voor de wedstrijd bij Atlético Madrid in de Champions League gaf de club een verklaring over de aanvoerder. Die sprak van een “injury niggle” (een lichte blessure-irritatie), maar benadrukte dat er “niets om zorgen over te maken” was. Zijn prestatie die avond wees op het tegenovergestelde.
Misschien was de verwijzing naar een blessure bedoeld om de kritiek te temperen die zich rond de speler van het seizoen van vorig jaar in de Premier League begint op te bouwen. Zijn vorm is een onverwacht probleem voor Carrick, en tegelijk een weerspiegeling van hoe Manchester United er er breder voorstaat.
Fernandes is vaak de redder van zijn team geweest, maar momenteel is hij juist het grootste probleem. Als hij niet bijdraagt in de aanval, levert hij vrijwel niets anders op. Het is duidelijk niet de rol of het repertoire van de 32-jarige om fel te verdedigen tegen de bal. Maar door de broosheid van United kunnen ze zich ook geen passagiers veroorloven.
Is het te vroeg om in paniek te raken?
Fernandes naar de bank sturen zou een gewaagde keuze van Carrick zijn. Wie zou hem vervangen? Mason Mount is de voor de hand liggende keuze. Matheus Cunha kan ook als No 10 spelen. Beide opties zouden experimenteel zijn in onrustig water. Het duel van zondag tegen Leeds, dat live op Sky Sports te zien is, wordt beschouwd als een wedstrijd die gewonnen moet worden.
Carrick moet ook de betekenis afwegen van het opzijzetten van zijn smaakmaker, het beste van United en de ene speler die, te midden van alle onrust, de ware belichaming is van het hart en de traditie van Old Trafford. Als zo’n beslissing averechts uitpakt, stelt Carrick zichzelf bloot aan nog grotere kritiek. Er is geen makkelijk antwoord.
Eerlijk gezegd lijkt Fernandes dit hele seizoen niet in vorm. Misschien waren zijn benen leeg na het WK van deze zomer. Misschien speelt hij op het randje van wat zijn lichaam aankan. Waarschijnlijker is dat de last van de verantwoordelijkheid zwaar weegt. De onontkoombare molensteen van Manchester United Football Club.
Deze productieve voorzetgever is moe. Moe van het feit dat hij de enige draad van positiviteit is. Moe van het feit dat zijn prestaties zo direct verbonden zijn met de uitslag van wedstrijden. En de speler die, als aanvoerder, het gesprek met de media moet aangaan wanneer die uitslagen teleurstellend zijn.
“Misschien moeten ze Bruno eraf halen, want hij heeft niet zijn beste wedstrijd”, zei oud-aanvoerder Wayne Rooney in de rust in Madrid. Toch zou Carrick, als hij op één speler moest gokken die de vonk kan aanwakkeren en het kwaliteitsmoment kan creëren om terug te komen in een vijandige wedstrijd op het Metropolitano, uitkomen op Bruno.
Fernandes heeft onder Carrick 96 procent van alle beschikbare minuten gespeeld. Hij is maar drie keer gewisseld, tegen Manchester City, Liverpool en op dinsdag bij Atlético, en telkens na de 81e minuut. Eén keer heeft hij op de bank gezeten, in de EFL Cup tegen Brighton in september. Carrick kan niet zonder hem.
Toch is de manager de eerste die de dip van zijn aanvoerder erkent. Naast de productiviteit, het duurde een opmerkelijke 23 minuten voordat hij zijn eerste pass speelde tegen Tottenham vorige week, is ook de lichaamstaal ongunstig. Al het gebruikelijke gedrag is weer terug: een uitbarsting van frustratie in fysieke vorm.
In Madrid liet hij het hele repertoire zien. Handen op het gezicht. Handen op het hoofd. Handen op de heupen. En ten slotte handen samen, waarmee hij een vermoeide achterban applaudisseerde wier energie en geduld voor wat ze zien steeds dunner lijkt te worden.
Dit alles brengt natuurlijk diepere problemen aan het licht, samengevat in een opmerkelijke tirade van Lisandro Martínez op dinsdag. Zijn kritiek op het bestuur van de club ging net zo snel viraal als dat hij het uitsprak.
Uiteindelijk verwoordde Martínez alleen wat de meeste waarnemers waar vinden. De selectie van Manchester United mist het talent en de diepgang die nodig zijn om drie keer per week te kunnen concurreren. Fernandes’ vorm is een symptoom van dat ongelukkige feit.
Terwijl één kant van Manchester (terecht) wordt afgeranseld omdat er te veel geld wordt uitgegeven, wordt de andere kant ervan beschuldigd te weinig uit te geven. Dat is niet de schuld van Carrick, maar de tekortkoming van, zoals Martínez het treffend verwoordde, “upstairs”, de top van de club.
De gevolgen van de terughoudendheid om te investeren, die zich beperkt tot de defensieve middenvelders, worden op het veld zichtbaar. De fysieke schade is het duidelijkst zichtbaar bij de spelers die als gevolg daarvan te zwaar belast worden. Maar ook de hoop en het optimisme waarmee dit seizoen begon, zijn snel afgebrokkeld.
Verliest United dit weekend van het gehard Leeds in Elland Road, dan breekt een volledige crisis uit. Daniel Farke zal proberen die kwetsbaarheid uit te buiten. En waarom zou hij niet? Leeds staat voor het eerst sinds september 2002 hoger in de stand dan United. Weinig Premier League-tegenstanders zijn momenteel zo aantrekkelijk.
Want als Bruno Fernandes Manchester United niet uit de eigen malaise kan trekken, wie dan wel?