Tottenham Hotspur hebben met Dejan Kulusevski en James Maddison twee sleutelspelers terug, en dat was meteen te zien: Spurs wonnen thuis van Coventry en pakten zo hun eerste competitiezege van het seizoen op eigen veld. Voor Roberto De Zerbi en zijn project voelt het als een nieuw begin.
Er was geen groots emotioneel moment, geen stille reflectie en geen kwetsbare blik naar de hemel toen Kulusevski zich klaarmaakte voor zijn langverwachte rentree na een blessure. Hij wisselde kort van gedachten met de gepassioneerde De Zerbi, wierp een blik op het tactiekbord en liep het veld op, toegejuicht door 60.000 Spurs-fans.
Kulusevski zet eigen emoties opzij
Het getuigt van Kulusevski’s onbaatzuchtige en godvrezende karakter dat hij zijn eigen emotionele terugkeer opzijschoof om Spurs over de streep te trekken tegen Coventry. De Zerbi bracht hem in met de wedstrijd in evenwicht en Coventry op jacht naar de gelijkmaker. Al snel bleek dat de Zweedse spelmaker met de felle blik er niet alleen was voor morele steun.
Met zijn rampzalige, razendsnelle diepgaande loopacties in de zijkanalen bracht hij Spurs hoger op het veld, op een moment dat de ploeg dreigde terug te zakken in de eigen zestien. Ondanks bijna 18 maanden aan de kant was er geen teken dat Kulusevski fysiek geremd werd. Hij zette Coventry juist op de achterste benen.
Een omhelzing na het eindsignaal
Na het laatste fluitsignaal ging een golf van opluchting door het Tottenham Hotspur Stadium. Kulusevski liet zijn emoties de vrije loop bij een avond die hij enkele maanden eerder niet voor mogelijk hield. Hij omhelsde lang James Maddison, die zelf een eigen weg terug naar fitheid had afgelegd.
In de catacomben vertelde Kulusevski aan de media dat hij zijn dierbaren had gezegd dat hij misschien nooit meer op een voetbalveld zou staan. Toen rende zijn dochter, alsof het toeval was, voorbij in een shirt met op de rug “my hero, 526”. Zijn gezin is zijn drijfveer geweest, zijn wil om terug te keren, ook toen het onmogelijk leek.
“Stel je voor dat iedereen je opgeeft. Stel je voor dat je het niet kunt, en je weet, voetbal is voor mij als ademhalen,” zei Kulusevski, die even stilstond bij een bijzondere avond voor hemzelf en zijn gezin.
“Stel je voor dat je twee jaar niet kunt ademen, maar je hebt nog steeds een gezin, je komt opdagen, je doet het met een glimlach, je gaat naar je teamgenoten, je pept ze op, en dat kost veel liefde, veel moed en veel geloof.”
Een andere sfeer in de kleedkamer
Met Maddison en Kulusevski weer fit oogde Spurs zelfverzekerder en killer. De Zerbi vindt dat er “met hen in de kleedkamer een andere sfeer” hangt. Het zijn verschillende karakters met vergelijkbare trajecten, en De Zerbi weet dat Spurs binnen en buiten de lijnen naar beiden moet opkijken.
De zeldzame thuiszege was pas de zesde in de laatste 37 competitiewedstrijden op eigen veld. Die was voor een groot deel te danken aan de invloed van Maddison, die voor het eerst in 17 maanden in de basis stond, maar ook aan Kulusevski. Het liet Spurs precies zien wat het had gemist.
De problemen van de Noord-Londenaren zijn legio, maar het is geen toeval dat het zonder Maddison en Kulusevski aan creativiteit en overtuiging ontbrak. Als Spurs dit seizoen een stap vooruit wil zetten, doet de ploeg er goed aan te leren van beide spelers. Hun mentale veerkracht is een voorbeeld voor de rest van het team en was tot nu toe schaars.