Christian Pulisic heeft een nieuw contract getekend bij AC Milan, dat doorloopt tot juni 2031. De aankondiging kwam vrijdag, een dag voor de derby tegen de stadsrivaal Inter. Volgens bronnen krijgt de Amerikaan een flinke salarisverhoging.
Pulisic, die op 16-jarige leeftijd de oversteek maakte naar Borussia Dortmund in 2014, heeft een carrière gekend met grote hoogtepunten en diepe teleurstellingen. Hij won de UEFA Champions League met Chelsea, maar het WK van vorige zomer met het Amerikaanse herenelftal eindigde voor hem in een bittere teleurstelling. Nu hij de late twintig nadert, zoekt hij blijkbaar stabiliteit. Het nieuwe contract past daar goed bij. De deal werd aangekondigd op de dag nadat beide clubs een recordbedrag hadden bekendgemaakt voor de naamsrechten van hun nieuwe stadion. Voor de geboren inwoner van Hershey in Pennsylvania vinkt het verlengde verblijf in San Siro veel vakjes aan.
Volgens bronnen zien de Milanezen Pulisic als een speler die diep in de ruimte kan zakken en als spelmaker kan fungeren. Tegelijk heeft hij het vermogen om over de hele lengte van het veld te worden aangespeeld en ruimte te benutten zoals een flankspeler dat doet. Trainer Ruben Amorim, die in zijn wingback-systeem waarde hecht aan dat dynamische aanvallende spel, blijft dus aan het roer. Die waardering reikt verder dan alleen het tactische. Dat Pulisic bij Chelsea onder Thomas Tuchel vastliep en bij Milan onder Stefano Pioli weer opbloeide, laat zien hoe belangrijk het vertrouwen van de trainer voor de 28-jarige is. Sommigen wijzen op zijn beperkte speeltijd in het begin van dit seizoen. Milan wil hem echter niet te snel terugbrengen na de blessure aan het been die hij op het WK opliep.
Toch is het besluit om in Milan te blijven te bekijken vanuit verschillende hoeken. Pulisic verdient lof voor zijn keuze om bij een van de topclubs van Europa te blijven. Hij had Europa ook de rug kunnen toekeren en terug naar de Verenigde Staten kunnen gaan. New York City FC wilde hem graag in het nieuwe Etihad Park, dat volgend jaar zomer opent. Nu blijft hij nog vier seizoenen na het huidige in Milan, bij een club die duidelijk waardeert wat hij op het veld brengt.
Een mindere glans
Bekeken vanuit een andere invalshoek is het label topclub voor Milan een vriendelijke interpretatie. De Rossoneri proberen hun glorietijd te herwinnen, maar dat is niet meer het Milan van Ruud Gullit, Paolo Maldini of Zlatan Ibrahimović. De club heeft in de afgelopen vijftien jaar slechts één keer de Scudetto gewonnen en de Champions League is bijna twintig jaar geleden. Na het seizoen 2024-25 speelde Milan helemaal niet meer Europees. Na een late ineenstorting in het vorige seizoen plaatste de club zich dit seizoen niet voor de Champions League. Het Europese avontuur speelt zich nu af in de UEFA Europa League, een competitie die veel minder aanzien heeft.
Ook het Italiaanse voetbal verkeert in zwaar weer. Het nationale elftal haalde de afgelopen drie WK’s niet. Italiaanse clubs lijken ver achter te lopen op hun concurrenten in Engeland, Duitsland en Spanje. Alleen Inter, de stadsrivaal van Milan, boekte in Europa flink vooruitgang en stond de afgelopen vier jaar twee keer in de finale van de Champions League.
Pulisic heeft zich dus verbonden aan een club die een rijk verleden heeft, maar een tandje of twee onder de elite zit, ondanks de inspanningen van CEO Gerry Cardinale. Dat past precies bij het patroon van Pulisics loopbaan en de verwachtingen die er nu over hem bestaan.
Blessures bepalen het verhaal
In zijn Dortmund-tijd leek een plek tussen de absolute top binnen handbereik. Pulisic brak meerdere mijlpalen voor Amerikaanse spelers. Zijn transfer naar Chelsea in 2019 voor 73 miljoen dollar voedde die verwachtingen alleen maar. Hij moest echter ervaren dat beschikbaarheid vaak het verschil maakt tussen zeer goede spelers en de allerbesten. Een reeks spierblessures zorgde ervoor dat hij bij de eerste categorie bleef horen, ook al speelde hij een rol in de Champions League-triomf van Chelsea.
In Milan kende Pulisic meer individueel succes. In elk van zijn drie volledige seizoenen bij de Rossoneri scoorde hij in alle competities minstens tien keer. Bij Chelsea lukte hem dat maar één keer. Sinds zijn komst naar Italië voor het seizoen 2023-24 heeft hij de op één na meeste doelpuntbijdragen in de Serie A, achter alleen de Inter-duo Lautaro Martínez en Marcus Thuram. Hij haalde bovendien twee keer de grens van 50 wedstrijden voor Milan. Toch was de blessurepech nooit ver weg. Vorig seizoen beperkte een nieuwe reeks spierblessures zijn beschikbaarheid opnieuw.
De blessures hadden ook invloed op zijn effectiviteit. In bijna de hele tweede helft van het seizoen 2025-26 bleef hij lang zonder doelpunt. Toenmalig trainer Max Allegri liet Pulisic vaker als spits spelen in plaats van op de flank, wat hem niet hielp.
Het WK van vorige zomer bracht hetzelfde beeld naar voren. Pulisic zou op eigen bodem een grote rol spelen, maar blessures zorgden ervoor dat hij over de vijf wedstrijden van de Verenigde Staten slechts de helft van de beschikbare minuten speelde. Het beeld van hem die mank van het veld ging bij het uitvallen in de achtste finale tegen België, vat zijn toernooi in veel opzichten samen.
Dat trackrecord verklaart waarom de allergrootste clubs uiteindelijk naar andere spelers kijken wanneer ze versterking zoeken. Toen Pulisic naar Milan vertrok, was de hoop dat sterke prestaties een terugkeer naar de Premier League zouden versnellen. Er waren periodes waarin dat realistisch leek.
Na vier seizoenen in Italië is het nu echter duidelijk dat Pulisic zijn niveau heeft gevonden, en Milan is blij met hem. Dat niveau ligt niet op het allerhoogste niveau van het spel, maar Pulisic heeft veel bereikt. Weinig, zo niet geen, Amerikaanse spelers kunnen zijn prestaties op clubniveau evenaren. Zijn productiviteit bij het nationale elftal is een ander verhaal.
De komende vier jaar krijgt Pulisic de kans om zijn tijd in Europa een mooie slotzin te geven.